?
Í öllum 11 söfnum á íslensku      Aðeins í Braga, óðfræðivef     Nákvæmari leit
Hrynhent.
ÁTTA : oooooooo. Bragstöðuhrynjandi (dróttkvætt o.fl).
Í þessum hætti eru 8 bragstöður í vísuorði. Hendingar eru eins og í óbreyttum dróttkvæðum hætti, nema hvað viðurhending er í 7. stöðu (í staðinn fyrir 5. stöðu). Hrynjandi í frumlínum (og síðar einnig í síðlínum) er jafnan trókísk (hnígandi tvíliðir). Það virðist einkenna hrynhendu (eins og kimlabönd) að síðari stuðull í frumlínum er jafnan í 5. stöðu, þ.e.a.s. í 3. sterkri stöðu, eins og í rímnakveðskap síðari alda. Þessi háttur á rætur sínar að rekja til latnesks trúarkveðskapar miðalda. Hann var fremur vinsæll, þótt fáar alveg reglulegar vísur fyrirfinnist fyrir tíma Snorra; sbr. þó 16. v. í Háttalykli Rögnvalds jarls, einnig Arnór Þórðarson jarlaskáld, Magnús Skeggjason og Gamla kanóka. Síðar var hrynhenda einnig mjög vinsæl, einkum í trúarlegum kveðskap (frægasta dæmið er Lilja Eysteins Ásgrímssonar), þ.á m. runhend afbrigði hennar (sbr. 90. v. Háttatals Snorra, 17. v. Háttalykils Rögnvalds jarls; einnig Málsháttakvæði). Í þessum hætti birtast einna fyrst einkenni kveðskapar síðari alda: hnígandi tvíliðir og fastur stuðull í 3. sterkri stöðu. (Í 62. v. SnE eru stuðlar í 5. og 7. stöðu (en hendingar í 3. og 7. stöðu í frumlínum (skothendingar) og í 2. og 7. stöðu í síðlínum (aðalhendingar)), og nefnir Snorri það dróttkvætt hrynjandi. Hins vegar fyrirfinnst þessi háttur ekki í dróttkvæðum kveðskap, en margar línur af svipaðri gerð eru í hrynhendum vísum í bland við línur af gerðinni 64. v. SnE, og bendir það til þess að skáld hafi ekki talið þetta sérstakan hátt.)
ss
Rím 
h
Rím 
ss
Rím 
h
Rím 
ss
Rím 
h
Rím 
ss
Rím 
h
Rím 
bs->ss11111111{skot1} : h11111111{adal2} : ss11111111{skot3} : h11111111{adal4} : ss11111111{skot5} : h11111111{adal6} : ss11111111{skot7} : h11111111{adal8}
Dæmi:
Vafði lítt, es virðum mætti,
vígrækjandi framm at sækja;
skerðir gekk í skúrum Hlakkar
Sköglar serks fyr roðnum merkjum;
ruddisk land, en ræsir Þrænda
Ribbungum skóp bana þungan,
Gunnarr skaut und gera fótar
grimmsetta il hjarna kletti.

Snorri Sturluson (1179–1241), Háttatal Snorra-Eddu, 64. vísa
L÷g:
Ljóð undir þessum hætti:
≈ 1350
Fyrsta lína:Almßttugur Gu­ allra stÚtta
≈ 1350
Fyrsta lína:Ræsi heiðra eg lofts ens ljósa
≈ 1400–1550
Fyrsta lína:Postuli einn með prýði hæsta
≈ 1400–1550
Heiti:Blómarós   Aðeins bragtekið
Fyrsta lína:Heyr Guð faðir á himna hæðum
≈ 1400–1550
Heiti:Nikulßsdrßpa   Aðeins bragtekið
Fyrsta lína:═ nafni gu­s vil eg upphaf efna
≈ 1525
Heiti:Milska
Fyrsta lína:Faðir vor Kristur og friður enn hæsti
≈ 1525
Heiti:PÝslargrßtur   Aðeins bragtekið
Fyrsta lína:Fa­ir vor Kristur Ý fri­inum hŠsta
≈ 1525
Heiti:Gimsteinn   Aðeins bragtekið
Fyrsta lína:Heyr ilmanda hjartans yndi
≈ 1525
Fyrsta lína:Í nafni Guðs vil eg upphaf efna
≈ 1525
Heiti:Rósa
Fyrsta lína:Faðir og son á hæstum hæðum
≈ 1600
Fyrsta lína:Í upphafi var það orðið ljúfa,
≈ 1600
Fyrsta lína:Ůa­ gj÷r­ist ß himna hŠ­um
≈ 1600
Fyrsta lína:Ílum heimi ˇtr˙ spillir
≈ 1600
Fyrsta lína:VÝsur einar vil eg hÚr byrja
≈ 1750
Fyrsta lína:Lifni dáð um lífsins æðar
≈ 1775
Heiti:SŠf÷r   Aðeins bragtekið
Fyrsta lína:Hverf frß andi helstil djarfi
≈ 1925
Fyrsta lína:Dauf eru kv÷ld vi­ dapra elda
≈ 1950
Fyrsta lína:Viljans glˇ­ir vegs ß slˇ­um
Lausavísur undir þessum hætti:
Ekkert skráð